پیشبینی افزایش ۸۷ درصدی آلایندگی هوانوردی
شرکت IBA پیشبینی میکند که میزان آلایندگی ناشی از سوخت هواپیماها از ۸۴۳ میلیون تن دیاکسید کربن به ۱۵۸۳ میلیون تن در سال ۲۰۵۰ افزایش یابد.
بر اساس پیشبینیهای جدید شرکت مشاوره هوانوردی IBA، انتظار میرود میزان مستقیم انتشار دیاکسید کربن از هواپیماهای مسافربری تجاری بین سالهای ۲۰۲۵ تا ۲۰۵۰به میزان ۸۷ درصد افزایش یابد.
تحلیلهای پلتفرم پایداری «NetZero» متعلق به IBA نشان میدهد که میزان سالانه انتشار گازهای خروجی از موتور هواپیماها (tailpipe emissions) از ۸۴۳ میلیون تن دیاکسید کربن در سال ۲۰۲۵ به ۱.۵۸ میلیارد تن تا سال ۲۰۵۰ خواهد رسید.
این ارقام نشاندهنده کل آلایندگی مستقیم موسوم به «tank-to-wake» یا از مخزن سوخت تا خروجی موتور است و تأثیر احتمالی سوختهای پایدار هوانوردی (SAF)، طرحهای جبران کربن یا سایر اقدامات کاهش آلایندگی مبتنی بر بازار را در نظر نمیگیرد.
این پیشبینی در حالی مطرح میشود که در همین بازه زمانی، بهبودهای قابلتوجهی در بهرهوری هواپیماها صورت گرفته است. این گزارش پیشبینی میکند که میانگین شدت آلایندگی ناوگان هوایی حدود ۲۰ درصد کاهش یابد و از حدود ۹۱ گرم دیاکسید کربن به ازای هر کیلومتر-مسافر درآمدزا (RPK) در سال ۲۰۲۵، به ۷۳ گرم در سال ۲۰۵۰ برسد.
با این حال، این شرکت مشاوره پیشبینی میکند که رشد تقاضای مسافران سریعتر از آن خواهد بود که بهبود بهرهوری بتواند اثرات آن را خنثی کند. پیشبینی میشود شاخص جهانی RPK با رشدی ۱۳۴ درصدی، از ۹.۲۵ تریلیون در سال ۲۰۲۵ به ۲۱.۶۵ تریلیون در سال ۲۰۵۰ افزایش یابد.
انتظار میرود نوسازی ناوگان نقش مهمی در کاهش شدت آلایندگی ایفا کند، زیرا هواپیماهای جدیدتر در مقایسه با مدلهای قدیمی که جایگزین آنها میشوند، مصرف سوخت کمتری دارند. با وجود این، IBA پیشبینی میکند که اندازه ناوگان جهانی هواپیماهای مسافربری تجاری تقریباً دو برابر شود و از حدود ۲۹,۸۰۰ فروند هواپیما در سال ۲۰۲۵ به بیش از ۵۶,۰۰۰ فروند تا سال ۲۰۵۰ برسد.
آرچی براون، تحلیلگر ارشد IBA، اظهار داشت که افزایش بهرهوری ناشی از نوسازی ناوگان همچنان به کاهش آلایندگی به ازای هر مسافر ادامه خواهد داد، اما این اقدامات به تنهایی برای کاهش کل میزان آلایندگی در شرایطی که تقاضا برای سفرهای هوایی رو به افزایش است، کافی نخواهد بود.
او افزود که دستیابی به اهداف بلندمدت صنعت هوانوردی برای کربنزدایی، نیازمند بهکارگیری گستردهتر سوختهای پایدار هوانوردی، بهبودهای عملیاتی بیشتر و اتخاذ سیاستهای حمایتی است. طبق سناریوی پایه IBA، انتظار نمیرود هواپیماهای بدون آلایندگی تا بعد از سال ۲۰۴۶ به تعداد قابل توجهی وارد خدمات تجاری شوند. پیشبینی میشود تا سال ۲۰۵۰، این هواپیماها حدود ۰.۳ درصد از ناوگان مسافربری جهان را تشکیل دهند و عملیات آنها عمدتاً به مسیرهای محلی و منطقهای محدود شود.